فیزیوتراپیست وحید صادقی هشجین

به آرامی آغاز به مردن میكنی، اگر سفر نكنی، اگر كتابی نخوانی، اگر به اصوات زندگی گوش ندهی، اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی، زمانی كه خودباوری را در خودت  بكشی، وقتی نگذاری دیگران به تو كمك كنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی، اگر برده‏ی عادات خود شوی، اگر همیشه از یك راه تكراری بروی، اگر روزمرّگی را تغییر ندهی، اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی، یا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‏كنی، اگر از شور و حرارت، از احساسات سركش، و از چیزهایی كه چشمانت را به  درخشش وامیدارند و ضربان قلبت را تندتر میكنند دوری كنی...

تو به آرامی آغاز به مردن میكنی، اگر هنگامی كه با شغلت‌ یا عشقت شاد نیستی آن را عوض نكنی، اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی، اگر ورای رؤیاها نروی، اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل یك بار در تمام زندگی‏ات  ورای مصلحت‌ اندیشی بروی...

امروز زندگی را آغاز كن! امروز مخاطره كن! امروز كاری كن! نگذار كه به آرامی بمیری! شادی را فراموش نکن!

شعرى از پابلو نرودا (Pablo Neruda) - ترجمه احمد شاملو